Sloep Vergaan en de Amsterdamse Grachtenrace 2017

16-10-2017 11:07

De Amsterdamse Grachtenrace liep voor het team van de Vergaan dit jaar anders dan je als team zou willen. Hieronder vindt je het verslag van de bemanning van de Vergaan en van George Haas.

-- GRACHTENRACE 7 OKTOBER 2017 --
De Grachtenrace is voor ons één van de hoogtepunten van het jaar alleen de editie van dit jaar verliep niet bepaald onder een goed gesternte. Omdat we graag een aantal keren willen trainen in Amsterdam roeien we de Vergaan een paar weken voor de race van Zaandam naar Amsterdam over het Noordzeekanaal.
Op de zondagochtend die we daarvoor hadden uitgekozen was het zo mistig dat bij het oversteken de overkant van het kanaal niet zichtbaar was. Pas bij de 2de poging lukte het om de overkant te bereiken en zijn we aan de goede kant van het kanaal naar Amsterdam geroeid. Een gevaarlijke onderneming die we een volgende keer anders zullen aanpakken.
De bezetting was ook nog even een probleem maar gelukkig hadden we op de wedstrijddag op alle dollen een getrainde roeier zitten. Ondanks de aanhoudende regen vol goede moed in de trein en metro gestapt en om 12 uur 41 gingen we van start voor een race van 24,5 km.
Na ongeveer 1,5 uur roeiden we ter hoogte van de Kromhout werf en gaf George aan dat hij steken in zijn borst voelde. We hebben direct gevraagd of we moesten stoppen maar na een korte rustperiode pakte hij zijn riem weer op. Net toen we het Oosterdok indraaiden viel George echter van zijn bankje.
Omdat we eerder roeiers met hartproblemen in de sloep hebben gehad hebben we reeds in het verleden besproken wat we zouden doen mocht een dergelijke situatie zich voordoen. We hebben de sloep snel aan de kant gelegd, van de riemen een vlonder gemaakt en George met vereende krachten met twee man op de riemen gelegd, daarna zijn we direct gaan reanimeren. Ook dit hebben we tijdens een eerdere jaarvergadering geoefend en kwam nu heel goed van pas. We zijn begonnen met 10x borstcompressie en 3x beademen en even later zijn we overgegaan op 20x borstcompressie en 3x beademen.
Ondertussen was 112 gebeld en kwamen er al snel hulpdiensten die de reanimatie van ons hebben overgenomen. Wat we van hun hebben begrepen is het heel goed geweest dat we direct zelf tot actie zijn overgegaan en niet hebben gewacht op hulptroepen, hoe snel die ook ter plaatse
waren. Ook voor onze collega verenigingen is dit waarschijnlijk een goede les.
George is met de ambulance afgevoerd samen met twee van onze roeiers en de Vergaan is met de overige bemanning terug gesleept naar de finish waarvoor onze dank naar de organisatie.
Onderweg hebben we toch een roeisaluut gebracht aan Eberhard van der Laan maar voor ons had dat wel een dubbele betekenis. Vanuit het ziekenhuis kwam het bericht dat George direct is gedotterd en dat het gelukkig goed met hem gaat. Een enorme geruststelling en eenmaal terug in Zaandam zijn we samen gaan eten en kon iedereen zijn ervaringen van de dag met elkaar delen, het was al met al een gedenkwaardige grachtenrace!

-- Brief van George Haas --
De Grachtenrace 2017: door het oog van de naald.

De regenachtige dag op 7 oktober bracht na 1,5 uur roeien in de sloep Vergaan iets anders dan we allemaal hadden verwacht.
Ondanks mijn vele sporten en gezonde levensstijl heb ik tijdens het roeien een hartstilstand gekregen. Al 28 jaar geniet ik van deze prachtsport en zet ik mij elke wedstrijd en training voor de volle 100% in. Zo ook 7 oktober tijdens de Grachtenrace. Na ongeveer 1,5 uur roeien door de grachten kreeg ik een steek in mijn borst. De steek was zo heftig dat ik besloot om even te stoppen met roeien. De pijn werd niet minder dus besloot ik door te roeien. Na een paar minuten werd steek in mijn borst werd heftiger en vanaf dat moment weet ik niet meer wat er is gebeurd.
Dankzij mijn team die snel en kundig hebben gehandeld kan ik nu dit verhaal op deze manier na vertellen. Snel en adequaat handelen is van levensbelang. Niet alleen om mijn leven te redden, maar ook de kwaliteit van mijn leven. Elke minuut telt. Ik heb alle geluk van de wereld gehad dat dit met de juiste mensen op de juiste plaats is gebeurd. Niet midden op het wad tijdens de HT met een team die niet had geweten wat te doen.
Wat is er gebeurd vanaf mijn hartstilstand: Mijn team heeft gereanimeerd en de brandweer heeft met de AED shocks gegeven. Bij aankomst van de ambulance en in de ambulance heb ik nog 2 maal shocks gekregen om mijn hart te laten kloppen en mijn hersenen van zuurstof te voorzien. Ik kwam bij in het OLVG tijdens het plaatsen van een stand.
Waar ben ik? en Wat is er gebeurd? is het eerste wat ik dacht toen ik bij kwam. Na het dotteren vertelde de cardioloog dat ik een ernstig hartinfarct had. Zij hebben dit met succes weten te herstellen. Echter mijn hartfunctie is op dit moment nog maar 30% en zal na revalideren misschien terugkomen naar 60%. Dit is een percentage waar ik later goed mee kan functioneren. Mijn hersenen hebben geen schade opgelopen en hiermee heb ik veel geluk gehad.

Waarom vertel ik dit?
Ik wil graag onder de aandacht brengen hoe belangrijk het is om te weten wat je moet doen als dit je teamgenoot/ medemens overkomt in de sloep of elders. Refererend naar een stuk van de hartstichting waar in staat dat 300 Nederlanders per week een hartstilstand krijgen.

Nu wil ik ook namens mijn vrouw en dochters graag afsluiten met een bedank woord aan een ieder die mij geholpen heeft. Van de hulpdiensten tot mijn teamgenoten die mede mijn leven hebben gered. Daarbij wil ik een ieder bedanken voor de steunbetuigingen, kaartjes en berichtjes.

Met vriendelijke groet,
George Haas

Terug